Emeğin gölgesine sığınan a(r)tıkların aydınlığına hoşgeldiniz

İnsanı ben yapan beden, zihin, ruh birlikteliği son nefese kadar sürer gider. Hayat denen kendimiz ile buluşma yolculuğunda giyindiğimiz tüm kimliklerimiz özümüzü perdeleyen örtülere dönüşür. Tamamlanma ihtiyacı ile tutunduğumuz her şey, değer ve önem algımızı etkileyerek mutluluğu dışımızdaki güce bağlar. İlahlaşan para ile özgür olmak yanılgımız ile öz ve özgünlüğümüzden uzaklaşıp, tutsaklığa yaklaşırız. Peki tüm bunları yaşarken dünyayı fütursuzca tükettiğimizin, onu paylaştığımız canlılara saygısızlığımızın, ya da doğanın unutmadığı intikamının ne kadar farkındayız? Ya da toplumsal değerlerimizi kaybettiğimizin? Ya da pompalanan değersizlik duygumuz ile kendimize ördüğümüz kafeslerin!

Z.E. Hakkında →